Apollo et Hyacinthus seu Hyacinthus Metamorphosis

Wolfgang Amadeus Mozart

Po duchovním singspielu Die Schuldigkeit des ersten Gebotes (Povinnost prvního přikázání), uvedeném v Salcburku 12.3.1767, byla v Salcburku uvedena o dva měsíce později, 13.5.1767 na univerzitě, latinská školní komedie Apollo a Hyacint na text Rufina Widla, kterou nastudoval Wolfgangův otec Leopold Mozart.
Ve velké aule salcburské univerzity se v premiéře představili:
Oebalus, spartský král (tenor) - Mathias Stadler
Melia, jeho dcera (soprán) - Felix Fuchs
Hyacinthus, jeho syn (soprán) - Christian Enzinger
Apollo, jeho host (alt) - Johann Ernst
Zephyrus, Hyacintův přítel (alt) - Joseph Vonterthon
dva kněží (bas) - Joseph Bründl, Jakob Moser
 
První uvedení v Německu se konalo až 29.4.1922 v Rostocku.
Dílo bylo uvedeno v latině na námět jedné Ovidiovy Proměny. V epické sbírce Metamorphoses píše Ovidius o Apollonovi a Hyacintovi. Phoebus Apollon miluje sparťanského královského syna, krásného Hyacinta tak, jak bohové milují vše krásné a čisté v člověku. Při nehodě je chlapec usmrcen a Apollon, vázán vyšším zákonem, jej nemůže probudit k životu, ale promění jej v květinu Hyacint. V 17. století se revidovaná verze příběhu objevila jako divadelní kus a 13. května 1767 byla bajka o smrti a kouzelném znovuzrození chlapce Hyacinta poprvé uvedena jako opera. Knížecí biskup Schrattenbach udělil zakázku jedenáctiletému geniálnímu dítěti, Wolfgangu Amadeovi Mozartovi.

LIBRETO


PROLOGUS



Oebalus Rex, fulmine aram Apollini sacrificantis destruente territus, a suis erigitur et Apollinem exsulem excipit.


Hyacinthus, Zephyrus, deinde Oebalus et Melia.


Hyacinthus


Amice! Iam parata sunt omnia.

Aderit, ut spero, cum sorore dilecta meus

Ad sacra, quae constituit, actutum Pater.


Zephyrus


Ni fallor, est Apollo, quem colitis.


Hyacinthus


Hic est.


Zephyrus


Apollini ergo tanta sacrificia parat Oebalus?

An alios nescit in coelis Deos?

An Semelis ergo natus, an Juno, Venus,

Diana, Mars, Vulcanus, an Supernum potens

Caput atque Princeps ture nil vestro indigent?


Hyacinthus


Quibusque consecramus, o Zephyre! Diis

Nullusque nostris vacuus a templis abiit:

At solus istud Apollo sibi templum suo

Vindicat honori. Genitor hunc magnum Deum

Veneratur, et ego veneror exemplo Patris.


Zephyrus


O care! Quam libenter offerrem ilia

Pectusque, si tu Apollo mihi meus fores!


Hyacinthus


Dilecte quid me Zephyre! Permisces Diis?

Honore non me dignor, at novi bene:

Extorsit ista nimius in Hyacinthum amor.

(Venit Oebalus et Melia.)

Sed en! Sorore comite nunc Genitor venit.


Oebalus


Dic nate! Num parata sacrificio hostia

Et ignes?


Hyacinthus


Ecce genitor! Ad nutum omnia

Parata præstolantur adventum tuum.


Oebalus


Bene: ergo succedantur a flamine focus,

Et thure plurimo ara prægravis gemat,

Fumusque sacrificantis in nubes eat.


Melia


Heu genitor! Atra nube tempestas minax

Ingruit, et omnis glomerat huc noctem Polus.


Oebalus


Adeste! Longioris impatiens moræ

Apollo thus et hostiam a nobis petit.

Fugiet ad istas sæva tempestas preces,

Et blanda facies solis his iterum plagis

Redibit. Agite! Fundite et mecum preces.


Chorus


Numen o Latonium!

Audi vota supplicum,

Qui ter digno Te honore

Certant sancte colere:

Hos benigno Tu favore

Subditos prosequere.




Oebalus


O Apollo creditam

Tibi semper protege

Et dignare lumine

Oebali Laconiam.

(Fulmen ignem et aram destruit.)

Melia, Oebalus, Hyacinthus, Zephyrus.



Melia


Heu me! Periimus! Numen heu nostras preces respuit!


Oebalus


An aliquis forsan ex vobis Deum violavit?


Malia


Haud me Genitor ullius ream

Invenio culpæ.


Hyacinthus


Semper hunc colui Deum.

(O Zephyre! Quantum timeo ne verbis tuis

Hæc ira sit succensa quædixti prius.)


Zephyrus


(Hyacinthe! Si me diligis, cela Patrem,

Et verba prolata prius a nobis tace!)


Oebalus


Extinctus ignis, ara subversa, hostia

Contempta nobis grande præsagit malum!

Heu totus hoc concussus a fulmine tremo!


Hyacinthus


Erigere mentem Genitor! Insonentem geris

Animum, quid ergo Numine a bono mali

Metuas? Ab isto fulmine es læsus nihil,

Nostrumque nemo, quotquot adsumus, ruit.

Vivimus, et omnes pristinus vigor beat:

Hinc terruisse voluit hoc fulmine Deus

Terras, potestas pateat ut mundo magis,

Maneatque cum fiducia in nobis timor.


Sæpe terrent Numina,

Surgunt, et minantur,

Fingunt bella, quæ nos angunt,

Mittunt tela, quæ non tangunt,

At post ficta nubila

Rident et iocantur.

Et amore

Et tremore

Gentes stringunt subditas:

Nunc amando,

Nunc minando,

Salva stat auctoritas.


Oebalus, deinde Apollo, Hyacinthus, Melia, Zephyrus.


Oebalus


Ah, Nate! Vera loqueris: at metuo tamen,

Apollo ne fors perdat hoc igne Oebalum.


(Accedit Apollo.)


Apollo


Apollo vestras audit, o credite! preces

Suamque pollicetur his terris opem,

Recipere si velitis hunc modo exsulem

Iramque fulminantis exosum Iovis.


Oebalus


Quid? Numen hac sub veste pastoris latens

In nostra præsens regna suscipi cupit?


Hyacinthus


En Genitor! ut lusisse nos superi solent!

Iam tibi medelam sæva post vulnera Deus

Adfert, tuamque regiam præsens beat.


Melia


O quam beato sidere hæc nubila dies

Nos recreat, ipse Apollo dum nostros lares

Optatus hospes visitat! O quantus decor!

Quæ forma! quanta dignitas! Quanta omnibus

Gloriaque membris atque maiestas sedet!


Apollo


Melia! quid in pastore tam dignum vides

Suspensa quod mirere?


Melia


Video.


Apollo


Et quid vides?

Eloquere pulchra!


Melia


Video pulchrum Apollinem,

Cui cum Parente corda iamdudum obtuli.


Apollo


Quod obtulisti pectus, haud revoca amplius;

Hoc inter orbis dona præprimis placet.


Zephyrus


(Hyacinthe! quantum timeo præsentem Deum!)


Hyacinthus


(Me quoque tremenda dignitas timidum facit.)


Apollo


Hyacinthe! amicum semper addictum tibi

Habebis in me, amare si Deum potes.


Hyacinthus


O quanta res, diligere si Hyacinthum potes!


Zephyrus


(Heu! nunc amatum Apollo mihi puerum rapit!)


Oebalus


Dies beata! Numen o sanctum! meos,

Manere si dignaris, ingredere Lares,

Diuque me rogante nobiscum mane.


Apollo


Habebis in me, crede, tibi facilem Deum.


Iam pastor Apollo

Custodio greges,

Nixus et baculo

Vigilans sto;

Iam pascere nolo

Et visito reges,

Iam medicinas

Mortalibus do.

Moestus levare

Aegros iuvare

Est sola tangens

Apollinem res:

Hic me manente,

Vobis favente,

Rex omni rege

Beatior es.


CHORUS I



Apollo propter necem Hyacintho illatam Oebali regia discedere iubetur.

Oebalus, Melia.


Oebalus


Amare numquid Filia, haud dubito, Deum,

Favore qui ter dignus est nostro, potes?


Melia


Quid loquere, Pater? Apollo mortalem

Sibi me iugali cupiat adiungi toro?


Oebalus


Dubitare noli, Apollo te sponsam petit,

Meumque, libertate sed Nata utere

Tua, roganti placidus adsensum dedi.


Melia


Negare cum me, Genitor! adsensum putes?

Quæ virgo contempsisse divinum virum

Tantosque honores, stulta nisi et animi impotens

Fuerit, et obstitisse fortunæ velit?


Oebalus


Prudenter istud Nata! coniugium eligis;

Sic namque per te Frater et Genitor tuus,

Sic et Nepotes sorte divina eminent

Sic nostra diva efficitur his facibus domus.


Melia


Dic, ubi moratur Apollo? colloquio illius

O ut liceret optimo actutum frui!


Oebalus


Cum Fratre disco ludit et Zephyro simul

In nemore. At huc redibit, ut spero,citus

Tuumque me præsente consensum petet.


Melia


O petat! habebit omne, quod pectus cupit.


Lætari, iocari

Fruique divinis

Honoribus stat

Dum Hymen optimus

Tædis et floribus

Grata, beata

Connubia iungit

Et gaudia dat.

Iam diva vocabor

Si Numen amabo;

Per astra vagabor

Et nubes calcabo;

Et urbes, et regna

Devoveant se,

Et Fauni adorent,

Et Satyri me.


(Accedit Zephyrus.)

Zephyrus, Oebalus, Melia.


Zephyrus


Rex! de salute Filii est actum; iacet

Hyacinthus!


Oebalus


Heu me! nuntium o tristem nimis!

Qua morte cecidit?


Zephyrus


Ictus a disco ruit.


Oebalus


Quis Filium occidisse non timuit meum?


Zephyrus


Apollo.


Oebalus


Contremisco!


Melia


Superi quid? Deus,

Qui me beare voluit, hic Fratri necem

Sit machinatus? Ista quis credat tibi?


Zephyrus


Vera loquor, et testis ego pereuntis fui.

Vix lapsus est Hyacinthus, aufugi, malum

Ne simile feriat forsan et nostrum caput.


Oebalus


Sic ergo plectis Numen innocuos? Favor,

Quo te recepi, morte num Nati unici

Dignus erat? Ergo Meliam et Natam quoque

Surripere Patri, Numen, o falsum paras?


Melia


O absit a me Genitor! ut sponsum eligam,

Deoque, qui cruore Germani madet,

Nuptura porrexisse præsumam manus.


Zephyrus


(Quid audio? an coniucia meditatur Deus?

An Meliam et rapuisse mihi amatam cupit?

Qui rapuit Hyacinthi, anne et istius mihi

Rapiet amorem?)


Oebalus


Zephyre! quæ causa improbum

Adegit hoc ad facinus?


Zephyrus


Haud ullam scio.

Natus ad amoenum litus Eurotæ stetit,

Duscumque matæ proximum adspiciens, meus,

Clamabat, ecce discus est vestro prior,

Metamque tetigit. Apollo tum discum iacit,

Loquentis et propelli in pueri caput,

Quo læsusiste pronus in terram ruit.

Non dubito, quin extinctus hoc disci impetu

Fuerit.


Oebalus


An sic furere non dubitat Deus,

Ut sibi brnignum privet et prole Oebalum?

Exisse regno Numen invisum mihi

Meisque iubeo. Zephyre! fac pellas reum,

Maiora ne, vel plura mihi damna inferat.


Zephyrus


Rex! regna tua sunt: ipse tu pelle impium.

Tu morte Nati læsus es. Timeo Deum,

Qui fulmen hoc torqueret in nostrum caput.

(Expellat utinam! noster ut possit dolus

Latere; nam cædis ego sum factæ reus!)


Oebalus


Abibo! Vos manete! Si veniat Deus

Ad vos, abire, Nata! crudelem iube.

Ad litus Eurotæ ibo, num vivat, meum

Videre Natum. Forsan occurret mihi mihi

Apollo, regnis Numen exosum meis.


(Abit.)


Zephyrus


(Succedit ad mea vota, succedit dolus,

Meliaque mea dilecta nunc coniunx manet.)


Melia


Non capio, cur Apollo ne læsus quidem

Necarit unice ante dilectum sibi

Hyacinthum. Amare qui Sororem me queat,

Si Fratris ante polluat fato manus?


Zephyrus


Dilecta! ne mirare, quod tantum scelus

Apollo perpetrarit; haud nosti impium:

Astutus est, crudelis, inconstans, levis:

Hinc exulare iussus est coelis, suo

Furore ne turbaret unamnimes Deos.




Melia


Meliora credidisse de tanto Deo

Mens dictat (ast incertus est animus tamen,

Timorque spesque pectore alternant vices)
.


Zephyrus


Melia! quid animo volvis? ah! Sponsum abice,

Cuius cruore dextra fraterno calet,

Zephyrumque, cuius ipsa sat nosti fidem,

Amore, quo beatus efficiar, bea.


Melia


Nunc fata Fratris cogito, haud Zephyri faces.


Zephyrus


O dura! num sprevisse sic Zephyrum potes?


En! Duos conspicis:

Amantem et nocentem,

Iuvantem et furentem;

Cui manum porrigis?

Apollo te necabit,

At Zephyrus amabit,

Fraterno qui dexteram

Tinxit cruore,

Tentabit in tenera

Plura Sorore:

Quem prudens eligis?

Zephyrus, Melia, deinde Apollo.


Zephyrus


Heu! Numen! ecce! Numen huc gressum movet;

Melia quid agimus? indica effugii locum!

Timeo ferocem.


Melia


An ergo me solam obiicis?

Subsiste! nam iactata sic perstat fides?


Zephyrus


Ne patere, quæso, ut noceat insonti Deus!


(Accedit Apollo.)


Apollo


Adesne latro! fraudis infandæ artifex!

Hyacinthum amicum rapere non fuerat satis?

Rapuisse sponsam numquid et nostram simul,

Sceleste, tentas? crimen et mendax novis

Criminibus auges? Impie! iratum tibi

Quid possit, experire, iam Numen modo!

Amantis et nocentis, et iuste quidem

Nocentis experire vindictam Dei!

Irruite, venti! claude sceleratum specu

Aeole!


Zephyrus


Quid! heu me!


(Zephyrus in ventum mutatus abripitur.)


Melia


Quid agis, o Numen grave!

Funeribus an replere vis regnum Patris?

Iam Fratre cæso occidis et Zephyrum simul?

Tyranne! nunc et Meliam et regem obprimes?


Apollo


O cara!


Melia


Quid! vocasse me caram audes?

Cruente!


Apollo


Me percipere si non sit grave.


Melia


Est grave, tace! atque nostra, sic Genitor iubet,

Illico relinque regna, ne noceas magis!


Apollo


(Ah, pone tandem fulmen o Supernum Pater!

Quousque persequetur hic miserum furor?)


Melia


Discede crudelis!


Gaudebo, tyrannus

Si deserit me!

Vah! insolentem,

Qui violat iura!

Discede! discede;

Nam metuo te.


Apollo


Est, crede! fidelis,


Est mitis Apollo,

Qui deperit te.

Quid? innocentem

Sic abicis dura!

Sic perdis amicum,

Si reiicis me.

Quem coeli premunt inopem,

An terris agat exsulem?

Manebo!

Quousque sederit dira,

Quæ pectora sauciat ira,

Latebo.


CHORUS II



Oebalus, cognita Apollinis innocentia, hunc benigne recipit, eique Filiam coniugem tradit.

Hyacinthus, Oebalus.



Hyacinthus


Non est.


Oebalus


Quis ergo Nate! dic, si Patrem amas,

Quis te peremit?


Hyacinthus


Zephyrus; - heu me! - si - Deus

Adesset! -


Oebalus


Heu, iam moritur! -


Hyacinthus


O Pater! Pater! -

Mors - est - acerba!


Oebalus


Nate!


Hyacinthus


Genitor! - Ah! - Vale!

(Moritur)


Oebalus


Hyacinthe! - Nate! - vixit - exanimis iacet!

Apollo, dixit, innocens est o Pater!

Crede mihi, non est, Zephyrus est auctor necis.

Sic ergo mecum Zephyre ter mendax! agis?

Sic Numen ipsum sceleris et tanti reum

Arguere, sic me fallere haud Regem times?

Cruente! faxim crimen hoc proprio luas

Cruore! - Mortem Filii an inultus feram?

Ut navis in æquore luxuriante

Per montes, per valles undarum iactatur,

Et iamiam proxima nubibus stat,

Et iamiam proxima Tartaro nat:

Sic bilis a pectore bella minante

Per corpus, per venas, per membra grassatur;

Furore sublevor;

Dolore deprimor;

Ira, vindicta conglomerant se,

Atque quassare non desinunt me.

(Accedit Melia.)


Melia, Oebalus.

Melia


Quocumque me converto, crudelis Dei

Monumenta detestanda conspicio. Prius

Perire Zephyrum videram, et Fratrem modo

Video natare sanguine insontem suo.


Oebalus


Quid comite nullo Filia huc infers pedem?

An latro iamiam fugit?


Melia


Hunc iussi illico

Vitare nostra regna, nam cædem improbus

Nova gravare cæde non timuit Deus.


Oebalus


Quid loquere? cædem Nata! quam narras novam?


Melia


O Rex! amicum rapuit, et Zephyrum quidem,

Ventisque me vidente lacerandum dedit.


Oebalus


O iustus est Apollo, dum plectit scelus,

Quod imputavit perfidus et atrox Deo

Zephyrus! hic auctor, Filia! est factæ necis.

Non est Apollo: Zephyrus in Fratrem tuum

Discum agere non dubitavit.


Melia


Unde autem Pater!

Hæc nosse poteras?


Oebalus


Natus hic retulit mihi,

Nam vivus est inventus a nobis. Meis

Extinctus est in manibus.


Melia


Heu me! quid? Pater!

Quid ergo regno exisse iussisti Deum?


Oebalus


Filia! dolore motus est Zephyri dolus

Delusus, id iussisse me memini. Impium

Quis tale sibi timuisset a Zephyro scelus?


Melia


O Genitor! omnes perditi iamiam sumus!

Discessit, heu! discessit a nobis Deus!

O crede, non inultus id probrum feret.


Oebalus


Quid? Nata! discessisse iam Numen putas?


Melia


Nil dubito; namque exire de regno tuo

Apollinem ipsa, linquere et nostros lares

Iussi. O ut hanc revocare nunc possem

Deum!


Oebalus


Heu! fata quam sinistra nos hodie obruunt!


Natus cadit,

Atque Deus

Me nolente,

Nesciente

Læsus abit.

Regnum sine Numine

Iam non diu stabit:

Numen! quæso, flectere,

Et ad nos revertere!


Melia


Frater cadit,


Atque meus

Te iubente

Me dolente

Sponsus abit.

Sponsa sine complice

Quaeso, quid amabit?

Noli sponsam plectere!

Numen! ah regredere!


(Accedit Apollo.)


Apollo, Oebalus, Melia.


Apollo


Rex! me redire cogit in Hyacinthum amor.

Ignosce, quod Numen ego tua regna audeam

Præsens beare! Disce, quid Numen queat!

Hyacinthe surge! funus et flore æmulo

Nomenque præferente Defuncti tege.


(Subsidens cum funere tellus hyacinthos flores germinat.)


Oebalus


Quid video? Surrexisse de Nato meo

Conspicio flores?


Melia


Numen o nimium potes!

Pudore me, suffusa profiteor ream.

Ad verba Zephyri, Patris ad iussa omnia

Quæ me poenitet, feci.


[...]


Oebalus


Optime

Parce Deus! Ignarus ego, quis fuerit necis

Auctor patratæ, pessimo Zephyro fidem

Habui, meumque credidi Natum tua

Periisse fraude. Zephyrus o quanta improbus

Induxit in regna mea, ni parcas, mala!


Melia


O Numen! haud fuisse contemptum putes;

Abire quod te iusserim, imprudens fui

Credulaque nimium, et ira mihi verba abstulit,

Quæ de dolore Fratris occisi meant.


Apollo


Confide Rex! Apollo non fugiet tua

Regna. Manet, et manebit heic tecum, fide

Iam stare si promissa demonstres tua.


Oebalus


Intelligo. Ecce Nata! te sponsam Deus

Dignatus elegisse.


Melia


Num credam Deum

Amare posse Meliam?


Apollo


O crede! ipsemet

Iuppiter amare sæpe mortales solet;

Amare namque convenit tantum Diis,

Vobis amari.


Melia


Numen! en famulam, suo

Quæ pro Parente pectus hoc offert tibi.


Oebalus


En! Si placere sponsa mortalis potest,

Apollo! nostra Filiam adductam manu

Accipe, meoque semper in regno mane.

Hyacinthus obiit: alter Hyacinthus mihi

Eris, manere Filia hac factus gener,

Regione si digneris in nostra.


Apollo


Oebale!

Accipio lætus Meliæ oblatæ manum,

Rebusque semper placidus adsistam tuis.


Melia


Iustitia sic tua Deus elucet magis.


Oebalus


Sic innocentem debita haud merces fugit.


Apollo


Sic sæcla te futura clementem sonent.


Tandem post turbida

Fulmina, nubila

Tonantis murmura,

Pax alma virescit

Et explicat se.


Melia


Post vinvla doloris


Nos iungit amabile

Pignus amoris.

Post fata, beata

Nos tæda coronet

Et erigat te


Oebalus


Post bella furoris


Vos iungit amabile

Pignus amoris.

Post fata, optata

Vos tæda coronat

Et excitat me.


Apollo


Post monstra pavoris


Nos iungit amabile

Pignus amoris.

Post fata, sperata

Nos tæda coronet

Et erigat te.


Konec

 
© Ascolti.cz, ascolti@ascolti.cz
Počítadlo přístupů...Počet návštěv: 149 485
Design: MyFlower's design